:: ماهی سیاه کوچولو ::

تا به حال دیده اید کسی برود سیرک و های های گریه کند؟ خب اگر با من برای تماشای "سیرک آفتاب" به ابن بطوطه آمده بودید می توانستید تجربه متفاوتی از سیرک داشته باشید. دیدن این برنامه برای من فوق العاده بود. پیش از این سیرک نرفته بودم و تصورم از آن همانی بود که در فیلم ها و کارتون ها دیده بودم. اما "سیرک آفتاب" تصورم را از معنای سیرک دگرگون کرد. این سیرک کانادایی که بیش از بیست و پنج سال از عمرش می گذرد و تقریبا دور دنیا برنامه اجرا کرده از یک گروه جوان تئاتر خیابانی در کبک کانادا شروع شده است و حالا شهرت جهانی دارد.مسلما در ایران تا به حال برنامه نداشته چون نمی تواند اصل ماجرا که خانم های آوازه خوان و مجری برنامه هستند را حذف کند. وقتی همه روی صندلی هایشان نشستند و برنامه شروع شد و آدمک ها با ماسک و گریم های غریب ریختند میان جمعیت و ساز زدند و با تماشاگران شوخی کردند، بغض من هم ترکید. یاد سر پرسودا و جوانی هایم در تئاتر شهر افتادم. یاد جشنواره تئاتر فجر و جشنواره نمایش های آیینی-سنتی و عروسکی افتادم. قصد ناله و فغان ندارم چون مطمئنم اگر فرصت دوباره ای برای تکرار تجربه هایم داشته باشم و در تهران زندگی کنم و هر آن هم که اراده کنم بتوانم برای دیدن نمایش ها به تئاتر شهر بروم، دیگر همه چیز به آن راحتی و پرشوری قبل نخواهد بود. من دیگر آدم گذشته نیستم و قرار نیست گذشته ام را تکرار کنم. گریه کردم چون دلم برای بیست سالگی ام تنگ شد.همین. دلم برای آتیلا پسیانی و سیامک صفری و امیر جعفری و ریما رامین فر و پانته آ بهرام و کیومرث مرادی و احمد ساعتچیان و محمد رحمانیان و مهتاب نصیرپور و محمد یعقوبی و ...تنگ شد.

دلم برای رژیسورها نمی میرند، دل سگ، سعادت لرزان مردمان تیره روز، محاله ممکنه فکر کنی این جوری هم ممکنه بشه، هنر، شب هزار و یکم، کفتر به توان دو، افسون معبد سوخته، کلفت ها و ... تنگ شد. دلم برای ستاد انتخابات خاتمی و تلاش برای رای بیشتر آوردنش تنگ شد. دلم برای گروه آریان و آلبوم اول و دومشان و کلی چیزهای دیگر تنگ شد. دلم برای بیست سالگی ام تنگ شد.

لينک ثابت| 2 Apr 2009;ساعت 4:12 بعد از ظهر ;ساناز اقتصادی نیا |

:::: عناوين آخرين مطالب وبلاگ ::::