من واقعا خودم را به خاطر این کار تحسین می کنم. روزهایی که همه درباره " سنتوری " می گفتند و می نوشتند ، من هم می توانستم فیلم را دانلود کنم یا سی دی اش را مثل آب خوردن رایت کنم. اما مقاومت کردم. آن قدر مقاومت کردم تا آخرین فیلم فیلمساز محبوبم را که با آثارش بزرگ شدم و زندگی کردم و زندگی یاد گرفتم ، روی پرده سینما ببینم. و بالاخره این اتفاق افتاد. " سنتوری " را در یکی از سینماهای دبی واقع در مرکزخرید ابن بطوطه اکران کردند. گرچه رانندگی دوساعته از شارجه تا ابن بطوطه کار آسانی نبود اما مگر می شود فیلم مهرجویی را در دبی اکران کنند و من بی تفاوت باشم؟ " سنتوری " را دیدم و برای هزارمین بار به کار مهرجویی ایمان آوردم. فقط متعجبم از او که استاد درک شرایط است چطور نفهمیده که قطعا برای اکران این فیلم مشکل خواهد داشت؟ مطمئنا " سنتوری" در زمان خاتمی هم براحتی اکران نمی شد چه برسد به دوره احمدی نژاد! یکی دو نکته اساسی هم در فیلم بود که ترجیح می دهم چشم هایم را رویش ببندم و فعلا با صدای چاوشی و ریتم تند و مناسب فیلم زندگی ام را بگذارنم. نمی شود که آدم هرچه می بیند از زاویه دید انتقادی بررسی اش کند. بعضی وقت ها لازم است چشم هایمان را روی چند نکته ببندیم تا بتوانیم از اثر لذت کافی ببریم. البته این کار برای کسانی مثل من که همیشه دنبال ایراد و خرده گرفتن از هر اثری هستند ، خب سخت به نظر می رسد اما اگر تمرین نکنم ، دیگر از هیچ چیز لذت نخواهم برد. دوست دارم سنتوری را دوباره ببینم. این بار البته اگر سی دی اش را رایت کنم دیگر حس بدی نخواهم داشت. به هر حال در این وانفسای دانلود بازی، من کار مهمی کردم.

برنامه نود را از تلویزیون جام جم دیدم و باز هم به افشین قطبی و واکنش حرفه ای او بعد از باخت مقابل استقلال اهواز آفرین گفتم. صحبت های منطقی مدیر باشگاه پرسپولیس و دفاع او از قطبی هم تحسین برانگیز بود.  حتما به خاطر این مربی آنها تحت فشارهای زیادی از اطراف قرار گرفته بودند. به هرحال مدیران باشگاه ، قطبی را آسان به دست نیاوردند که بخواهند آسان از دستش بدهند. کاش جامعه فوتبالی ما  دست از سیاسی بازی بردارد و قدر این حرفه ای ها را بیشتر بداند.