:: ماهی سیاه کوچولو ::

- حاضرم کله ام را بگیرم زیر اگزوز اتوبوس تهران نفس عمیق بکشم اما یک ثانیه دیگه بوی آشغال های پراکنده در سطح شهر شارجه و سیر داغ دائمی همسایه هندی را تنفس نکنم.

- اگر شبه قاره هند و مردم پاکستان کمی نظافت را یاد می گرفتند براستی این همه در این مملکت دچار مشکل نمی شدم. فکر کنم اگر تور رایگان و مجللی هم من را برای گردش در هند و پاکستان دعوت کندحاضر نباشم پایم را در خاک این کشورها بگذارم.

لينک ثابت| 15 Dec 2008;ساعت 5:57 بعد از ظهر ;ساناز اقتصادی نیا |

مادرانه

بزرگ شده ام. انقدر که قرار است "مادر" باشم. این بزرگ ترین مرحله برای کامل شدنم است و بالا خره در مسیرش افتادم. خوشحالم ، هیجان زده و گیج. شاید دیگر آن دختر ریزه میزه که در اصفهان و شهرکرد و آبادان و مشهد و ... از دیدنش با این سن کم تعجب می کردید که از طرف این مجله و آن روزنامه آمده برای نوشتن گزارش و حسابی تحویلش می گرفتید، نباشم. انقدر بزرگ شده ام ، انقدر نگاهم عوض شده که گاهی یادم می رود پیش از این چطور زندگی می کردم. انگار تمام سابقه کارم فقط یک روز بوده است. انگار از روز اول فقط آمده بودم که بخوانم و بنویسم و برای تکاملم تلاش کنم.

حالا دارم کامل می شوم. "مادر" می شوم.

لينک ثابت| 30 Nov 2008;ساعت 1:9 بعد از ظهر ;ساناز اقتصادی نیا |

Body of lies

من از این اعتماد به نفس کیف کردم. از خنده های آشنای گل شیفته فراهانی لذت بردم و آفرین گفتم به شهامتش. راستش را بخواهید ‌‌‌Body of lies به نظرم فیلم کشدار و خسته کننده ای بود. چند نفری هم وسط فیلم بلند شدند و از سالن بیرون رفتند و برنگشتند. ریدلی اسکات امریکایی ها را بدجور دست انداخته در این فیلم. باهوش ترینشان هم با یک جور خنگی مادرزادی دست به گریبانند. ناتوانی نیروهای امریکایی حتی در نجات دوست و رفیق خودشان تکلیف مخاطب را در برابر عملکردشان در دنیا خصوصا عراق معلوم می کند. گل شیفته فراهانی مدت کوتاهی جلوی دوربین ریدلی اسکات بود اما گره اصلی فیلم با حضور او شکل می گیرد. گرچه خودش در نیمه پایانی فیلم حضور ندارد اما تکرار اسم او در جریان داستان امیدوارمان می کند به تاثیر پررنگ نقشی که در Body of lies پذیرفته است.

لينک ثابت| 21 Nov 2008;ساعت 12:12 بعد از ظهر ;ساناز اقتصادی نیا |

:::: عناوين آخرين مطالب وبلاگ ::::