من واقعا خودم را به خاطر این کار تحسین می کنم. روزهایی که همه درباره " سنتوری " می گفتند و می نوشتند ، من هم می توانستم فیلم را دانلود کنم یا سی دی اش را مثل آب خوردن رایت کنم. اما مقاومت کردم. آن قدر مقاومت کردم تا آخرین فیلم فیلمساز محبوبم را که با آثارش بزرگ شدم و زندگی کردم و زندگی یاد گرفتم ، روی پرده سینما ببینم. و بالاخره این اتفاق افتاد. " سنتوری " را در یکی از سینماهای دبی واقع در مرکزخرید ابن بطوطه اکران کردند. گرچه رانندگی دوساعته از شارجه تا ابن بطوطه کار آسانی نبود اما مگر می شود فیلم مهرجویی را در دبی اکران کنند و من بی تفاوت باشم؟ " سنتوری " را دیدم و برای هزارمین بار به کار مهرجویی ایمان آوردم. فقط متعجبم از او که استاد درک شرایط است چطور نفهمیده که قطعا برای اکران این فیلم مشکل خواهد داشت؟ مطمئنا " سنتوری" در زمان خاتمی هم براحتی اکران نمی شد چه برسد به دوره احمدی نژاد! یکی دو نکته اساسی هم در فیلم بود که ترجیح می دهم چشم هایم را رویش ببندم و فعلا با صدای چاوشی و ریتم تند و مناسب فیلم زندگی ام را بگذارنم. نمی شود که آدم هرچه می بیند از زاویه دید انتقادی بررسی اش کند. بعضی وقت ها لازم است چشم هایمان را روی چند نکته ببندیم تا بتوانیم از اثر لذت کافی ببریم. البته این کار برای کسانی مثل من که همیشه دنبال ایراد و خرده گرفتن از هر اثری هستند ، خب سخت به نظر می رسد اما اگر تمرین نکنم ، دیگر از هیچ چیز لذت نخواهم برد. دوست دارم سنتوری را دوباره ببینم. این بار البته اگر سی دی اش را رایت کنم دیگر حس بدی نخواهم داشت. به هر حال در این وانفسای دانلود بازی، من کار مهمی کردم.

برنامه نود را از تلویزیون جام جم دیدم و باز هم به افشین قطبی و واکنش حرفه ای او بعد از باخت مقابل استقلال اهواز آفرین گفتم. صحبت های منطقی مدیر باشگاه پرسپولیس و دفاع او از قطبی هم تحسین برانگیز بود.  حتما به خاطر این مربی آنها تحت فشارهای زیادی از اطراف قرار گرفته بودند. به هرحال مدیران باشگاه ، قطبی را آسان به دست نیاوردند که بخواهند آسان از دستش بدهند. کاش جامعه فوتبالی ما  دست از سیاسی بازی بردارد و قدر این حرفه ای ها را بیشتر بداند.

بازی پرسپولیس با استقلال اهواز مساوی بود با نود دقیقه حرص خوردن. دوستان فوتبالی و فوتبالی نویس من ! می شود لطفا افشاگری کنید؟ دست کم من را از اشتباه درآورید. پرسپولیس در این فصل با سرمربیگری افشین قطبی ثابت کرد پتانسیل قهرمانی دارد. اصلا پتانسیل هرچیزی را دارد جز باخت چهار بر یک در مقابل استقلال اهواز. شایعه ای شنیده ام که قرار است عذر قطبی را به دلایل کاملا سیاسی ( پسر قطبی ، مدیر تلویزیون قبل از انقلاب و نسبتش با فرح دیبا) از فوتبال مملکت بخواهند. برای همین هم پست سرمربیگری تیم ملی را در کمال شایستگی قطبی به علی دایی سپردند ( که البته من خودم از طرفداران دایی هستم و آن روزهایی که دوستان فوتبالی نویس در "ایران ورزشی" شعار دایی باید برقصد را سر می دادند ، من مصرانه می خواستم حرمت اسطوره های فوتبال ما حفظ شود. این البته بحث دیگری است که حتما به آن خواهم پرداخت.) اما شما بگویید این بازی پرسپولیس چه معنایی می تواند داشته باشد؟ چرا تماشاگران ساده دل و زودباور به جای شعار " افشین قطبی ، هه هه هه" شعار " ما فوتبال سیاسی نمی خوایم نمی خوایم " سر نمی دهند؟   وقتی بازی استقلال تهران با پگاه گیلان را که دقیقا قبل از بازی پرسپولیس برگزار شد با بازیکنان قرمزپوش مقایسه می کنم ، مایوس می شوم. اگرچه نتیجه هر دو بازی مشابه بود و استقلال هم بازی را واگذار کرد اما بازیکنانش یک لحظه از تلاش دست برنداشتند و شاید هم با بدشانسی و البته بازی نابخردانه در استادیوم آزادی باختند. اما پرسپولیسی ها رسما در زمین بازی نکردند و نخواستند بازی کنند که اگر غیر از این بود حتما نتیجه دیگری رقم می خورد.شاید هم من اشتباه می کنم و طبق عادت بد ایرانی ام همه چیز را سیاسی می بینم و توهمات دایی جان ناپلئونی در من هم رخنه کرده است.

حرفی برای نوشتن نیست. کمی صبر... روزهایم رنگی نیست. از آسمان آبی هم خبری نیست.صبر...